Wystawa prezentuje życie muzyczne w Polsce podczas reżimu nazistowskiego: podzielona między Niemcy hitlerowskie a Związek Radziecki Polska po ledwie 20 latach niepodległości we wrześniu 1939 roku przestała istnieć. Zgodnie z zarządzeniem führera, obszar Polski, nazywany Generalnym Gubernatorstwem, miał przeobrazić się w „pustynię intelektualną”. Zamknięto uniwersytety, zlikwidowano orkiestry symfoniczne. Profesjonalni muzycy zaczęli więc grywać w kawiarniach i w podziemiu.

Wystawa zatytułowana „Muzyka w okupowanej Polsce 1939-1945” pokazuje następstwa „polityki kulturalnej” nazistów i formy muzykowania, jakie były możliwe w tych warunkach, przedstawia losy muzyków, muzykologów, producentów muzycznych i krytyków na podstawie pamiętników, relacji świadków, wierszy, piosenek, obrazów, zapisów dźwiękowych i nagrań wideo.

Ważna część wystawy poświęcona jest tragicznej historii dziś zapomnianych polskich muzyków pochodzenia żydowskiego, więźniów gett i obozów koncentracyjnych, z których większość nie przeżyła Zagłady.

Życie muzyczne w tym okrutnym czasie, kiedy zginęły miliony polskich obywateli, było świadectwem odwagi, solidarności i gotowości do poświęceń, czego dowodzi między innymi postawa Władysława Szpilmana. Muzyka była dla prześladowanych oparciem a czasami nawet ocaleniem, jak w przypadku Szymona Laksa, który przeżył obóz Auschwitz-Birkenau dzięki temu, że był dyrygentem orkiestry obozowej.

Wystawa ukazuje, jak cynicznie wykorzystywano muzykę w czasach totalitarnego despotyzmu, ale także, jaka była jej siła i jak ważną rolę odegrała wtedy w społeczeństwie. Wystawa ukazuje szerokiej publiczności ten ważny, lecz do tej pory obecny tylko w specjalistycznych opracowaniach temat i umożliwia kształtowanie dialogu między narodami i pokoleniami w duchu tolerancji.

miejsce: Hamburg i  Kilonia | termin: 13.7 - 29.8.2010 |